باد...باد...

تند تند
دست و پایم را جمع کردم
دو مشت پر برای تو،
دوان دوان
وقتی به تو رسیدم
نبودی
آنقدر تند وزیده بودم
       که باد تو را برده بود...!

پناهی نیست،گریزگاهی نه...

آفتاب است

ومن،دلخوش به سایه ای که در قایم باشک به دادم میرسد

اما وقتی برف میبارد

 نه آفتابی دارم
                 ونه سایه ای
 دیگر با که بازی کنم؟
                    از که پنهان شوم؟


ناچارم یخ بزنم
وآرام
بی سایه
    از روی درختهای نارنج سر بخورم...