هوس عجیبی به تصویر ،نه از خودم، وبه صدا ،نه به صدای خودم،هنوز نگهم می دارد،حتی به شوق می آورد،می دواند،می خنداند ،به افکار احمقانه سوق می دهد،کتاب را ورق می زند،نگاه می کند،گوش می دهد و زندگی می آورد انگار..
زنده ماندن بدون خاطرات،بدون عیب ها،بدون ویژگی هایم،همۀ چیزهایی که نبودن خودشان را نمی پذیرفتند، و نه نبودن مرا می خواستند ونه جاودانه بودنم را بی آنکه خودشان هم با من باشند....