احساس میکنم
شادی هایم ترک خو رده است،
وقتی توبا لب های بیابان گردت
به من لبخند میزنی...
۱۳۸۹ آبان ۲۸, جمعه
۱۳۸۹ شهریور ۲۸, یکشنبه
دیروز احساس کردم دارم لحظه های تکراری رو تجربه میکنم،لحظه هایی مشابه و یا عین لحظه هایی خاص در گذشته ،شاید زمان بچگی هام....
گویا تازه به حرف اومده بودم و یه روز تمام، همش میگفتم:ولاشک.. ، ولاشک... بابای منم که کمی لفظ قلم صحبت میکنه به گمونش من یاد گرفتم و این عبارت عربی رو دارم تکرار میکنم و کلی خوشحال میشه..
عبارت غریبیه.عبارتی که نیست ، لحظه های من نیست،من نیستم اصلا.
البته من اونروزا منظورم لواشک بود .من لواشک میخواسم. من اشتباه کردم،اما گویا اشتباه عالمانه ای کرده بودم.. والبته کسی نفهمید من چی میخوام. الآن ،چه عالمانه و چه جاهلانه ، نمیتونم این عبارتو بگم.صدام میلرزه و یه لحن مزخرف چرتی میگیرم که خودم اوقم میگیره...
این عبارت غریب هنوزمنو میترسونه و نفسم بسته بندی میشه انگار..
چه اشتباهات عالمانه ای که آدم رو دور میکنه از دل خواسته هاش...
گویا تازه به حرف اومده بودم و یه روز تمام، همش میگفتم:ولاشک.. ، ولاشک... بابای منم که کمی لفظ قلم صحبت میکنه به گمونش من یاد گرفتم و این عبارت عربی رو دارم تکرار میکنم و کلی خوشحال میشه..
عبارت غریبیه.عبارتی که نیست ، لحظه های من نیست،من نیستم اصلا.
البته من اونروزا منظورم لواشک بود .من لواشک میخواسم. من اشتباه کردم،اما گویا اشتباه عالمانه ای کرده بودم.. والبته کسی نفهمید من چی میخوام. الآن ،چه عالمانه و چه جاهلانه ، نمیتونم این عبارتو بگم.صدام میلرزه و یه لحن مزخرف چرتی میگیرم که خودم اوقم میگیره...
این عبارت غریب هنوزمنو میترسونه و نفسم بسته بندی میشه انگار..
چه اشتباهات عالمانه ای که آدم رو دور میکنه از دل خواسته هاش...
۱۳۸۹ شهریور ۲۵, پنجشنبه
۱۳۸۹ شهریور ۲۰, شنبه
۱۳۸۹ شهریور ۱۱, پنجشنبه
۱۳۸۹ شهریور ۳, چهارشنبه
۱۳۸۹ تیر ۱۸, جمعه
۱۳۸۹ تیر ۸, سهشنبه
باد...باد...
تند تند
دست و پایم را جمع کردم
دو مشت پر برای تو،
دوان دوان
وقتی به تو رسیدم
نبودی
آنقدر تند وزیده بودم
که باد تو را برده بود...!
دست و پایم را جمع کردم
دو مشت پر برای تو،
دوان دوان
وقتی به تو رسیدم
نبودی
آنقدر تند وزیده بودم
که باد تو را برده بود...!
پناهی نیست،گریزگاهی نه...
آفتاب است
ومن،دلخوش به سایه ای که در قایم باشک به دادم میرسد
اما وقتی برف میبارد
نه آفتابی دارم
ونه سایه ای
دیگر با که بازی کنم؟
از که پنهان شوم؟
ناچارم یخ بزنم
وآرام
بی سایه
از روی درختهای نارنج سر بخورم...
ومن،دلخوش به سایه ای که در قایم باشک به دادم میرسد
اما وقتی برف میبارد
نه آفتابی دارم
ونه سایه ای
دیگر با که بازی کنم؟
از که پنهان شوم؟
ناچارم یخ بزنم
وآرام
بی سایه
از روی درختهای نارنج سر بخورم...
۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه
۱۳۸۹ فروردین ۲۰, جمعه
چه قدر دیر..
چه قدر زود مترسک شدم
وکلاغ های خوش خبر چه قدر دیر خبر آمدن تورا
به شانه های پرترک من دادند
اگر میدانستم می آیی
حتما کلاغی می شدم
باتو می آ مدم
هرچند خبرهای بد بیاورم..
وکلاغ های خوش خبر چه قدر دیر خبر آمدن تورا
به شانه های پرترک من دادند
اگر میدانستم می آیی
حتما کلاغی می شدم
باتو می آ مدم
هرچند خبرهای بد بیاورم..
۱۳۸۹ فروردین ۹, دوشنبه
در این سال...
بودن این روزها را چه بخواهم و چه نه،هستم چه بودنم دراین روزها؛چه بودن این روزها در من..
هوس عجیبی به تصویر ،نه از خودم، وبه صدا ،نه به صدای خودم،هنوز نگهم می دارد،حتی به شوق می آورد،می دواند،می خنداند ،به افکار احمقانه سوق می دهد،کتاب را ورق می زند،نگاه می کند،گوش می دهد و زندگی می آورد انگار..
زنده ماندن بدون خاطرات،بدون عیب ها،بدون ویژگی هایم،همۀ چیزهایی که نبودن خودشان را نمی پذیرفتند، و نه نبودن مرا می خواستند ونه جاودانه بودنم را بی آنکه خودشان هم با من باشند....
هوس عجیبی به تصویر ،نه از خودم، وبه صدا ،نه به صدای خودم،هنوز نگهم می دارد،حتی به شوق می آورد،می دواند،می خنداند ،به افکار احمقانه سوق می دهد،کتاب را ورق می زند،نگاه می کند،گوش می دهد و زندگی می آورد انگار..
زنده ماندن بدون خاطرات،بدون عیب ها،بدون ویژگی هایم،همۀ چیزهایی که نبودن خودشان را نمی پذیرفتند، و نه نبودن مرا می خواستند ونه جاودانه بودنم را بی آنکه خودشان هم با من باشند....
۱۳۸۸ اسفند ۲۸, جمعه
روزهای باد..
امروز پراز دستهاییم که نای هیچ کلمه ای را ندارند
پر از بادبادکهای بی دستاویز
پرازبادهایی که همیشه ناگاه میوزند
من بادمیشوم
باتمام کلمه های روی تنم
امادور،دورمیشوم از نگاهت...
راه میشوم،حرکت میشوم...
تمام رو به زیر سایه ام غلتیدم در ایستگاه،
وقتی صدای سوت قطار هرگز نیامد
این تنها کاری بود که توانش را داشتم..
سلام
دیگراز سلامم نمیچکد قطره های تازگی،آنقدر پرشدم ازهمین تازه هاوچشمهای بازم که خسته ام میکند بیانشان یانوشتن همین ها که دستم پیش میرودوجوهرسیاهم که کد میگذارد برایشان.
سلام نمیکنم ،ازین اداها که درود میفرستند هم خوشم نمیآید.
مینویسم پیش از اینها در سررسیدهای مانده ی سالهای پیش با تمام خاطراتشان وصفحه های خجالتی که لام تا کام از گذشته ها نمیگویندهرچند...
تنها رابطه ی بی واسطه با خودم همین خودکارست وسررسید،همین بی واسطگی وعریانی با حقیقت خودم با وجودم که میگذرد هر لحظه از من با گذر سنگین ثانیه ها از صفحه ی ساعت دیواری خانه مان..
این روزهای من..
نبودنی های همیشه ناگزیر
شانه های مرا فراموش کنید
نمیخواهم باور کنم
مانده های نفسم را
در دویدن بی دریغم...باد...
سنگ فرشهایی که سقوط میکنند
به عمق زمین..
من میخواستم بلندباشم وریشه دار
وثانیه ها سنگین بودند...
اشتراک در:
پستها (Atom)